Voormalig tophandbalster Joni Muys gaat dit jaar voor volledige Iron Man in Italië

LAAKDAL – Joni Muys combineert duathlon en triathlon op hoog niveau, nam deel aan de Ironman van Valencia en schitterde op het BK long distance duathlon, het BK halve triatlon in Kanne en de Hel van Kasterlee.  Dat is haar huidige sportleven maar er is een voor en een na.

Muys: ‘Net als vorig jaar kaapte ik met mijn prestaties opnieuw de prijs van verdienstelijkste topsportster in Laakdal weg. In 2024 heb ik de Iron Man in Oostenrijk gedaan, het Belgisch kampioenschap en nam ik frequent aan wedstrijden deel. Ik denk dat dit een leuk topic was voor de initiatiefnemers van de kampioenenviering. Ik heb mijn seizoen verder gezet met Valencia als hoofddoel.’

‘Op het BK heb ik de kwartafstand gedaan en vervolgens was mijn grote doel de Hel van Kasterlee. Die wedstrijd is in deze streek heel gekend. Het is natuurlijk geen opdracht die je zomaar eventjes tussendoor doet. Daar heb ik wel de nodige uren voor getraind. Ik was er heel tevreden over en ik denk dat de juryleden daardoor getriggerd waren. De dochter van de prijsuitreikster doet ook triatlon. Ze heeft geen instemmingsrecht maar ze weet wel wat er bij komt kijken. Het is alleen maar fijn om die appreciatie te krijgen.’

‘In de Hel van Kasterlee ben ik elfde vrouw geworden na 10 uur 23. In Valencia werd ik vijfde. Ik kom van een ploegsport waar je opteert voor een titel en alles wat er bij komt zien. Door mijn job kon ik dat niet altijd combineren. Ik ben wel altijd fanatiek blijven fietsen. Zo ben ik in de Thriathlonclub van Geel verzeild geraakt. Bij een triatlon lever je een prestatie voor je eigen.’

‘Bij een ploegsport heb je een hele andere insteek. Ben ik competitief? Zeker en vast. Maar bij elke triatlon is elke eindmeet die je haalt een prestatie. Ik heb al deelgenomen aan verschillende Iron Mans in diverse landen maar je kan er niet één vergelijken met een andere. Ik heb Luxemburg meegedaan en daardoor kon ik mij plaatsen voor het WK in Finland.’

‘Maar Finland kan je dan totaal niet vergelijken met Oostenrijk,  Valencia of Vichy. Dat zijn totaal andere wedstrijden. Heel het gegeven: ernaartoe leven, alles op alles zetten, maakt het magisch. Ik durf te zeggen dat ik met een fiets kan rijden. Als vrouw is het heel fijn om daarin een beetje het verschil te kunnen maken. Diegenen die de prijs uitreiken zijn vooral gebeten door de triatlon an sich, omdat dit drie totaal verschillende sporten zijn. Ik vind het altijd een heel mooie bekroning om deze prijs te mogen ontvangen.‘

‘Wanneer je mij wil straffen dan moet je mijn sport afnemen. Ik heb een papa die altijd gevoetbald heeft in de zaal, in eerste klasse. Hij was een berucht figuur in de sportwereld.  Ik heb een broer die zes jaar ouder is  maar hij heeft totaal niks met sport. Ons mama was heel blij dat ze een meisje kreeg. Ik was vijf jaar en ik wou beginnen shotten. Vervolgens is de bal letterlijk aan het rollen gegaan.’

‘Ik heb gevoetbald tot mijn twaalfde-dertiende in onder meer Schoten en (Olympic) Deurne. Meisjes- en vrouwenvoetbal was nog niet heel populair. Ik moest naar een meisjesploeg overschakelen maar dat was helemaal niet mijn ding. Ik was gewoon van mijn mannetje te staan, om er hard in te gaan,… Vrouwenvoetbal op dat vlak was echt mijn ding niet. Ik ben toen door mijn buurman beginnen handballen.’

IN 2018 BELGISCH KAMPIOEN HANDBAL MET DE BELOFTEN

‘Ik was dertien-veertien jaar en maakte vrij vlug  progressie waardoor ik zeer snel in de eerste ploeg van DHW Antwerpen terecht kwam. Maar dat was helemaal niet te vergelijken met Hasselt of Sint-Truiden, die een hele jeugdwerking hebben. Dat hebben wij – als vrouw – nooit gehad. In België is handbal wat kleinschalig. Je ziet of hoort er wel wat van op tv maar dat is het dan ook.’

‘In 2018 ben ik begonnen met mijn politieopleiding. In dat jaar ben ik nog Belgisch kampioen geworden met de beloftenploeg. Die opleiding was bij Vesta in Emblem. Het was niet mogelijk om mijn job te combineren met topsport. De uren alleen al zijn onregelmatig. Mijn rode draad in mijn leven is altijd fietsen geweest. Ik was echt gepassioneerd. In 2019 liep ik in Antwerpen mijn eerste kwarttriatlon en ik wist meteen ‘hier wil ik mee verder gaan.’

‘Uiteraard komt er nog een derde sport bij kijken. Als ze mij vijf jaar geleden hadden gevraagd om 500 meter crawl te zwemmen: het zou me nooit gelukt zijn. Maar ik ben een  doorzetter en ik bijt me heel hard vast in iets wat ik wil bereiken. Bij ons in het zwembad van Geel heb je banen van één tot zes en een instructiebad. Daar ben ik letterlijk begonnen met mijn trainer. We gingen uiteindelijk naar baan drie, wetende dat in baan één en twee bijna uitsluitend wedstrijdzwemmers liggen. Ik vind van mezelf  dat ik het niet heel slecht doe.’

‘Het komt erop aan om drie sporten te combineren, om energie te leren sparen. Je moet het echt leren. Bij het zwemmen moet je leren je benen niet te gebruiken, bij het fietsen ze volledig te benutten en vervolgens heb je de combinatie tijdens het lopen. Het leuke nu is dat ik mijn agenda een beetje zelf invul. Ik ben nog steeds politieagent in Deurne. Ik doe wel geen nachten. Ja. Ik ben ook aanwezig op wedstrijden van Antwerp. Aan de Oude Bosuilbaan, waar de bussen van de bezoekers toekomen.’

‘Mijn seizoen begin op zondag 10 mei met de kwarttriatlon. Verder doe ik nog een paar andere kleinere wedstrijden maar mijn groot doel ligt op zaterdag 19 september wanneer ik de volledige afstand ga afleggen in Emilia-Romagna, in de buurt van Verona. En dan zal het vermoedelijk anderhalve week even rustig zijn en kan ik nadien de lijn doortrekken naar de Hel.’

‘De Hel van Kasterlee is vijftien kilometer lopen, 125 kilometer mountainbiken en 30 kilometer lopen. Dat is dus echt een duatlon. Ik ben er nu 28. Een triatleet is op die leeftijd niet versleten. Dat maakt het leuk. Sommige mensen in onze club zijn al met pensioen maar staan nog aan de start van wedstrijden. Ik ken een korpschef uit Neteland die aan de meet gaat staan. Het is leuk dat dit allemaal kan.’

‘Ik word elk jaar opnieuw gebeld om terug in de handbalgoal te komen staan maar dan moet ik zo goed als elk weekend vrij zijn. Dan zit ik wel in mijn eigen portemonnee. Mijn vriendin is ook politieagent, zij doet wel interventies, werkt volgens een twaalfurenstelsel, doet nachten maar zij werkt in Geel. Zij is op tien minuten thuis. Wanneer ik nu zou zeggen dat ik elk weekend wedstrijd zou hebben in België, dan zou dat niet renderen.’

‘DE HOGE INSCHRIJVINGSGELDEN MAAKT ONZE SPORT EEN BEETJE KAPOT’

‘Ik heb het geluk dat mijn vriendin, Charlotte Engelen, helemaal achter mij staat. Zij heeft een verleden als veldloopster. Zij is afkomstig van Tessenderlo en is iets ouder dan ik. Ze is te vroeg doodgebloeid. Op een bepaald momenteel telde zij 33 opeenvolgende overwinningen. Ze was een heel groot talent, werd tweemaal Belgisch kampioen in haar categorie maar ze was wat nonchalant en de leeftijd waarop ze moest doorbreken zat niet mee.’

‘Nu we een koppel vormen combineren wij een grote wedstrijd met ons groot verlof. Voor de triatlon in Italië zijn wij drie weken weg. We beginnen met de wedstrijd en vervolgens trekken wij met de camper verder. In Valencia hebben wij op die manier zelfs 4 000 kilometer afgelegd. We zijn helemaal over Frankrijk teruggekomen. We proberen het leuke aan het nuttige te koppelen.’

‘Tegenwoordig is alles zo duur: het materiaal, de inschrijvingen worden verschrikkelijk duur. Ook bij ons in België. Maar mensen betalen het. Kijk naar de Iron Man van Knokke waar het parcours niet geweldig mooi is. Daar gaan de inschrijvingen los door de 500 euro voor een halve afstand. Voor een volledige betaal je 850 euro. Dat maakt de sport een beetje kapot.’

‘Ik zou graag mijn selectie halen voor Hawai maar met 10 000 euro geraak je er niet. En dan ben je niet zeker dat je hem uitdoet, he. Er kan heel veel gebeuren. Er zijn clubleden die ooit nog voor 250 euro Hawai hebben mogen meedoen maar nu kost het ticket alleen al 1 500 euro en dan mag je gewoon nog maar aan de start staan. Dat is wel het jammere. De wedstrijden van Geel en Meer zijn betaalbaar. Zij richten zich naar het juiste doelpubliek.’

‘Het jammere is dat mannen als Averadge Rob de sport teniet doen. Alle sponsoren springen daar op. De fiets van Canyon van Mathieu van der Poel kost uiteraard ook een pak meer dan een andere. Daar spelen ze op in, wat logisch is, maar het is jammer voor diegenen die de sport louter als passie willen uitoefenen.’

‘Zo’n wedstrijden als de Ten Miles loop ik niet meer mee. Ik motiveer mensen die willen sporten maar tijdens de Ten Miles kunnen sommigen nog geen vijf kilometer lopen, laat staan dat je een goede tijd kan halen. Dan neem ik liever deel aan de Zotte 50 van Geel. Voor 25 euro heb je een leuk evenement met zes bevoorradingsplaatsen. Dat is allemaal wat volkser.’

‘Via de politie hebben wij ook kampioenschappen, zowel BK triatlon als het BK wegwielrennen op Zolder. Ook aan die dingen probeer ik mee te doen. Maar momenteel blijft mij grote doel de volledige afstand. Ik zal wel zien hoe ik daar uitkom. De Hel heeft alleen maar goesting in meer gegeven. Nadien zie ik wel wat er op mijn weg komt.’

‘Of ik geen spijt heb dat ik niet vroeger ben begonnen? Dat is moeilijk om te zeggen omdat ik weet wat ik met handbal bereikt heb. Voor een kind vraagt triatlon heel veel. Ik kind dat een kind beter voor een ploegsport kiest, gewoon voor de ontwikkeling. Ik heb zelf in de chiro gezeten. Ik had het geluk dat mijn handbaltrainer achter de hoek woonde. Anders hadden mijn ouders altijd naar Hoboken moeten rijden hebben.’

‘Om half zeven lig ik op zaterdagochtend in het zwembad, op dinsdag om 21 uur. Maar ik heb geen spijt dat ik op iets oudere leeftijd in deze sport ben gerold.’

Edwin MARIËN

Foto’s Joni Muys