Voormalig bekerwinnaar Seth De Witte vaandeldrager bij KVC Wilrijk

WILRIJK – De Wilrijkse Trofee voor sportverdienste 2025 is naar KVC Wilrijk gegaan. De voetbalclub kreeg op de ‘Viering Sportief Wilrijk’ de titel van strafste sporter(s) van het district. De eerste ploeg werd vorig seizoen kampioen in eerste provinciale nadat ze één jaar eerder de titel al pakte in tweede. Nu draait KVC Wilrijk mee aan de top van 3B.

Hans Ides (CD&V), districtsschepen voor sport: ‘De award voor KVC Wilrijk is de kroon op het werk van een club die op zeer korte tijd met hart, ziel en keiharde inzet Wilrijk op de sportkaart heeft gezet. Ze stoomden in één beweging door van provinciaal naar nationaal voetbal en bouwden een puike jeugdwerking uit. Ze tellen ruim 300 jeugdspelers en zetten sterk in op maatschappelijke integratie.’

Sterkhouder bij KVC Wilrijk is Seth De Witte (39). ‘Ik zit drie jaar bij KVC Wilrijk en we hebben twee jaar op rij kampioen gespeeld. Beter kan je het niet doen. Dat is leuk, vooral voor mezelf omdat ik in de winter van mijn carrière zit. Dit nog meemaken is heel fijn. Ik heb hier in het verleden nog gespeeld. Een stukje nostalgie zorgde ervoor dat ik hier opnieuw ben terecht gekomen.’

‘Er zitten nog steeds mensen in het bestuur waarmee ik destijds (seizoen 2005-2006) mee heb samengewerkt. Dat maakt de cirkel rond. Ik ben ook een aantal jonge spelers van vroeger opnieuw tegen gekomen. Ik zat toen in een fase waarin ik me afvroeg ik of nog zou doorgaan of dat ik zou stoppen. Dat zijn de afwegingen die ik moet maken. Op die manier is Wilrijk op mijn pad gekomen en op dit ogenblik heb ik daar nog geen seconde spijt van gehad. Integendeel.’

‘Ik woon vlakbij, in Aartselaar. Daar heb ik ook gespeeld als jeugdspeler. Nog als jeugdspeler ben ik naar Beerschot gegaan en toen ik rijp was voor de eerste ploeg ben ik opnieuw bij Aartselaar terecht gekomen. Ik was toen zeventien jaar. Het jaar daarna koos ik voor het toenmalige KFCO Wilrijk. Daar heb ik één seizoen gespeeld. Ik had er al bijgetekend toen er een ploeg van eerste klasse kwam aankloppen, Lierse.’

‘Wilrijk vertelde me onmiddellijk dat ze me niet zouden tegen houden, ook al had ik er al een contract getekend. Nu ik er al een lange carrière in het voetbal heb opzitten weet ik dat zo’n dingen in dit wereldje niet zo vanzelfsprekend zijn. Op dat moment heeft Wilrijk me niks in de weg gelegd, integendeel. André Stevens, de toenmalige voorzitter en nu ere-voorzitter heeft mij die vrijheid gegeven.’

‘Het is bijzonder mooi dat ik met hem nog kan samenwerken. Mijn hoogtepunt in mijn carrière was uiteraard de winst als tweedeklasser in de beker van België in 2019 (2-1 winst tegen AA Gent, EM). Daar moet ik niet lang over twijfelen. Dat jaar zijn we ook kampioen gespeeld. Eerder had ik de titel gepakt met Lierse in tweede klasse maar de beker van België staat nog net iets hoger aangeschreven. Dat was gewoon fantastisch.’

‘Je kan altijd zeggen dat er meer in had gezeten. Ik heb het zeker niet cadeau gekregen. Ik heb er heel hard voor moeten werken. En natuurlijk had ik misschien nog iets meer kunnen doen maar met ‘als als’ kom je nergens. Ik ben voornamelijk dankbaar voor de tijd die ik heb gehad en omdat ik nu, op mijn 39, nog steeds kan voetballen. Dat is iets wat niet zo vanzelfsprekend is.’

‘BRYS KENDE ME BETER DAN IK MEZELF KENDE’

‘Er zijn verschillende trainers die me iets hebben bijgebracht. René Trost van Lierse was de trainer die me mijn eerste wedstrijd in eerste klasse heeft laten spelen. Hem ga ik niet snel vergeten. Maar ik heb ook ongelooflijk veel bijgeleerd van  Marc Brys tijdens mijn periode bij KV Mechelen. Ik kwam van Lierse. Brys heeft het me niet altijd makkelijk gemaakt maar dat had ik misschien wel nodig op dat moment.’

‘Ik was nog een jonge kerel en Brys kende me beter dan ik mezelf kende. Hij wist de juiste snaren te raken en heeft me erop gewezen dat ik als een prof moest leven. Dat ga ik niet snel vergeten.’

‘Spijtig genoeg ben ik geen prof meer. Er is een leven na het voetbal en voorlopig loopt alles zoals het moet. Het kan altijd beter maar altijd ook slechter. Ik ben vooral een dankbaar iemand. Ik heb twee tattoo studio’s. Wij werken met internationale artiesten en ik ben ook verantwoordelijk voor alle tattoo’s op Tomorrowland. Het is best druk maar ik hoop mijn werk te kunnen blijven combineren met het voetbal. Zolang ik me goed voel ga ik door.’

‘Het Belgisch voetbal is helemaal veranderd als ik dat vergelijk met mijn eerste jaar in eerste klasse, nu goed twintig jaar geleden. Er is heel veel vooruitgang geboekt. Het is professioneler geworden. Kijk naar de omkadering. Elke club heeft verschillende type coaches. Ik heb het geluk gehad dat ik de gouden generatie van de nationale ploeg heb meegemaakt. Jammer genoeg was ik niet goed genoeg om er bij te horen.’

‘Er komen een aantal jongeren aan die zeker nog een heel mooie carrière gaan hebben. Ik verwacht altijd heel veel van de Rode Duivels. Ik hoop dat ze die verwachtingen kunnen waarmaken. Ik vind het moeilijk om mensen te beoordelen die veel beter zijn dan ikzelf maar toch vrees ik dat we hebben moeten inboeten op kwaliteit wanneer we het vergelijken met de vorige generatie.’

De G-sporttrofee ging naar zwemster Mila Vervoort (17). Zij werd in 2025 kampioene op drie verschillende afstanden en nam deel aan de European Youth Games in Istanboel. 46 individuele atleten en elf teams uit het district behaalden vorig jaar een kampioenstitel of ereplaats in Antwerpse, provinciale en inter(nationale) competities gaande van handbal over skeeleren en basketbal tot petanque, vechtsport en G-sport.

Edwin MARIËN

Foto’s EM & District Wilrijk