Toon Aerts voor tweede maal Europees kampioen: ‘Misschien de mooiste zege uit mijn carrière’

MIDDELKERKE –  Negen jaar na zijn eerste titel in het Franse Pontchâteau heeft Toon Aerts zich een tweede keer tot Europees kampioen veldrijden gekroond. In Middelkerke sprintte de 32-jarige renner van Deschacht-Hens-Maes sneller dan titelverdediger Thibau Nys. Joran Wyseure zorgde op drie seconden voor een volledig Belgisch podium. De Nederlander Pim Ronhaar hield op vier seconden voor de vierde plaats de Brit Cameron Mason achter zich.

De Antwerpse renners hadden er nog niet al teveel van gebakken voor de race om de titel bij de elite mannen van start ging. Maar Toon Aerts maakte alles goed. De man uit Rijkevorsel leek op een bepaald ogenblik verslagen maar vocht terug en won in de spurt. 15 000 toeschouwers waren er getuige van. Leuk voor de cross en superleuk voor de Kempen maar de vaststelling blijft dat veldrijden nog steeds een sport is die internationaal maar niet wil doorbreken. 27 renners uit twaalf landen namen de start. Zes landen vaardigden één renner af, zes andere twee crossers. Dat het een duel tussen België en Nederland zou worden kon het kleinste kind voorspellen.

Na een slechte start knokte titelverdediger Nys zich meteen naar voor. Daar kreeg hij het gezelschap van Michael Vanthourenhout, Toon Aerts uit Rijkevorsel en Pim Ronhaar. Het groepje achtervolgers bestond uit twee Belgen en twee Nederlanders: Joran Wyseure, Jente Michels, Mees Hendrikx en Joris Nieuwenhuis. Halfcross was Aerts vooraan afgelost door Wyseure. De vier leiders leken een beslissende kloof te slaan, maar Aerts kon nog opnieuw aansluiten.

Pogingen van Ronhaar en Nys om er alleen vandoor te gaan leverden niets op, waarna de koplopers naar elkaar keken en Mason, Hendrikx en Emiel Verstrynge konden aansluiten. Bij het ingaan van de laatste ronde waren er nog acht kanshebbers voor het goud. Daarvan viel Vanthourenhout, de Europese kampioen van 2022 en 2023, als eerste af, waarna ook Hendrikx, Verstrynge en Mason de rol moesten lossen.

Nys wou de sprint op kop beginnen, maar Aerts was hem te snel af en boekte zijn eerste grote zege sinds een dopingschorsing hem van begin 2022 tot februari 2024 aan de kant hield. Het is de derde keer dat Aerts een kampioenentrui kan aantrekken. In 2019 veroverde hij de Belgische driekleur. De andere twee renners uit de Kempen kwamen niet in het stuk voor. Laurens Sweeck uit Schriek werd elfde op 47 seconden, Niels Vandeputte uit Brecht 21 ste  op 3’47”.

Aerts: ‘Het is een beetje onwerkelijk. We zijn nu een halfuurtje na de aankomst en stilaan begint het door te sijpelen dat ik deze mooie trui te pakken heb. Ik sta hier iets langer bij de pers dan na het WK vorig jaar. Mensen willen mijn verhaal horen en daar ben ik enorm trots op. Negen jaar geleden begon het een beetje met deze trui toen ik in Pontchâteau Europees kampioen werd. Toen vertrok mijn carrière. Dit is nu mijn tweede keer.’

‘Beide overwinningen zijn moeilijk met elkaar te vergelijken. Toen stond ik met Mathieu en Wout op het podium maar vandaag sta ik naast Thibau Nys en een zeer sterke Johan Wyseure. Tijdens de koers viel alles in de juiste plooi. Ik kreeg wel kippenvel toen ik er zo’n sprint uitperste.’

‘HALFWEG KOERS DACHT IK DAT DE WEDSTRIJD GEREDEN WAS’

‘Het was een speciale race want halfweg de koers dacht ik de wedstrijd gereden was. Ik kwam vast te zitten achter andere renners maar eens ik terug vrije baan kreeg kon ik terug naar de kopgroep rijden. Het was zeker niet het plan om twintig seconden achterop te rijden. Ik had iets te ver de zandpassage opgereden en kwam daardoor in het gedrum terecht van andere renners en moest mijn fiets even terug gaan halen want die was achtergebleven. Gelukkig slaagde ik erin om de Nederlanders, die in mijn gezelschap reden, te lossen, en geraakte ik na een paar goede zandpassages terug in de kopgroep.’

‘De koers lag op dat moment wat stil. Toen kwam het erop aan om een klein beetje geluk te hebben maar dat dwing je ook zelf af. Ik koos direct voor de goede positie. Er was niet iemand bij die zich de sterkste voelde. Ik heb bij het ingaan van de laatste ronde nog moeten vechten. Vanaf dan was het hard tegen onzacht. Met Pim Ronhaar ben ik een duel aangegaan. Maar als het om de titel draait dan moet je zo’n dingen doen.’

‘In de sprint spurtte Thibau niet door. Ik dacht dat hij me er rustig liet overgaan om vervolgens vanuit mijn wiel te vertrekken maar ik ben er maar meteen overgegaan. Ik heb vervolgens keihard op mijn pedalen geduwd tot ik aan de aankomst was. En er kwam niet meer over.’

‘Het was schitterend. Er was superveel publiek aanwezig. Toen ik terugkeerde waren de aanmoedigingen oorverdovend. Ik denk dat ik vannacht nog wat last ga hebben in mijn oren.’

‘De emoties moesten er allemaal uit na de wedstrijd. Het was allemaal een beetje onwezenlijk voor mezelf. Ik heb in het verleden heel veel pech gehad. Tijdens mijn schorsingsperiode ben ik blijven trainen, soms tegen beter weten in. In Ruddervoorde onlangs viel ik dan weer. Zo ga je van het ene naar het andere. Bij mij heeft het water meer dan eens aan de lippen gestaan maar ik heb me toch kunnen doorzetten.’

‘Deze zege plaats ik heel hoog. De manier waarop ik de koers naar mij toetrek in het laatste deel van de wedstrijd en rekening houdend met hoe ik de voorbije jaren heb aangepakt, is dit een zeer symbolische zege. Misschien is het wel de mooiste uit mijn carrière. Dinsdag is het opnieuw koers maar Niel ligt me niet echt en ik richt mijn pijlen niet op de Superprestige dus een beetje vieren moet wel kunnen. Maar ik ben wel blij dat ik daar deze mooie trui mag aantrekken.’

Laurens Sweeck kon ook nu geen hoofdrol spelen. ‘Ik kon inderdaad niet meedoen voor de knikkers. Als ik wist waaraan het lag, dan zou ik uiteraard een oplossing hebben. Ik probeer gewoon verder te doen. Ik zat constant op mijn limiet en dan is elke trap teveel. Ik kon niet echt opschuiven.’

‘Ik startte niet echt goed. Op die berg viel het stil. Ik probeerde nog wel een beetje op te schuiven maar ik was gewoon niet goed genoeg. Iedereen verwachtte mij omdat het een zandparcours was maar zo makkelijk is dat allemaal niet. Je moet de conditie hebben. Als die er niet is dan lukt het niet.’

‘Of ik dit kan vergelijken met wat me twee jaar geleden overkwam? Ik denk gewoon dat er heel wat renners een hoog niveau halen. Die jonge mannen kunnen net iets beter de versnellingen aan en ik merk dat ik dat op dit ogenblik niet kan. We blijven verder doen en hopen dat het tij snel omkeert.’

Het EK van 2026 wordt gereden in Gelderland.

Het palmares van Toon Aerts:

2014: zilver BK beloften
2015: zilver BK beloften, derde Superprestige beloften, derde Trofee X2O badkamers beloften
2016: goud EK
2017: brons EK
2018: derde Wereldbeker, tweede trofee
2019: brons WK, goud BK, eindzege Wereldbeker, derde Superprestige, derde Trofee
2020: brons WK, brons BK, eindzege Wereldbeker
2021: brons WK, zilver BK, eindzege Superprestige, derde Trofee
2022: derde Wereldbeker, tweede Superprestige, eindzege Trofee
2025: goud EK, brons BK, tweede Wereldbeker, tweede Trofee
Ereplaatsen op de weg (nul zeges):
2017: zesde ZLM Tour
2019: tweede Flèche du Sud, vierde Baloise Belgium Tour
2020: negende Dwars door het Hageland
2021: negende Baloise Belgium Tour
2024: negende Ronde van Limburg
2025: negende Ronde van Wallonnië

Edwin MARIËN