Marte Goossen was een groot turntalent. Nu neemt ze deel aan de Paralympische Spelen.

BRUSSEL – De lichten in Verona zijn nog maar amper gedoofd na de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen of men maakt zich – op dezelfde locatie – al op voor de openingsceremonie van de Paralympische Winterspelen. De Belgische delegatie bestaat uit drie atleten, die allemaal aantreden in het Alpijns skiën: Maximilien Seeger – een atleet met een visuele beperking – en zijn voorskiër Jéremy Mestdagh – en Jérémie Prégardien en Marte Goossen (16) uit Schelle in het zitski.

De Paralympische Spelen worden voor de 50 ste maal gehouden. De eerste keer bestond de Belgische delegatie uit vijf atleten. Nadien heeft men dat aantal niet meer gehaald. Het is van Albertville (1992) geleden dat ons land nog eens drie deelnemers kon afvaardigen. Vier jaar geleden waren het er twee. Op die 50 jaar behaalde België twee medailles: één in 1984 en één in 2018.

De openingsceremonie vindt plaats op vrijdag 6 maart, de sluitingsceremonie op zondag 15 maart. Er gaat geen Belgische delegatie naar de openingsceremonie. Logistiek ligt dat immers moeilijk, aangezien ze met zijn allen in Cortina verblijven. Er zijn 79 medaille-events, verdeeld over zes sporten: ijshockey, alpijns skiën, snowboarden, curling, langlauf en biathlon. In het totaal nemen er 650 atleten deel.

Maximilien Seeger en Jérémy Mestdagh reizen nu zaterdag al af vanuit Brussel naar Venetië, Jérémie Prégardien en Marte Goossen volgen op woensdag 4 maart. Goossen neemt deel aan de reuzenslalom (op donderdag 12 maart) en de slalom (op zaterdag 14 maart). Marthe leek voorbestemd om een topturnster te worden toen het noodlot toesloeg.

Goossen: ‘Als jong kind ben ik beginnen turnen. Op mijn tiende jaar ben ik naar de Topsportschool in Gent gemogen. Tot mijn twaalfde heb ik er verbleven. Ik vond het een geweldige sport. Turnen betekende alles voor mij op dat moment. Mijn mama heeft ook ooit geturnd, al is ze er vrij laat mee begonnen. Zij gaf me wel wat tips maar ik kreeg er geen training van. Ik had andere trainers.’

‘Jammer genoeg heb ik in het turnen niet het hoogst bereikbare gehaald. Maar goed, het is al heel wat wanneer je wordt toegelaten tot de topsportschool. Ik heb wel aan internationale wedstrijden deelgenomen. Ik deed dubbele salto’s en dubbele hoeksalto’s. Ik was er best ver in geraakt. Ik deed aan acrobatische gymnastiek. Dat is geen Olympische sport maar als alles goed gegaan was, was het wel de bedoeling om op de Wereldspelen te geraken.’

‘Toen ik twaalf was – in april 2022 – begon ik pijn te krijgen aan mijn been. Wanneer ik een handstand moest doen kon ik mijn benen niet echt openen. Ik maakte me niet meteen zorgen want je traint nu éénmaal heel intensief op topsportniveau. Ik dacht dat dat de oorzaak was. Ik heb het laten nakijken. Ze hebben een MRI genomen en ik mocht twee maanden niet meer turnen.’

‘Twee maanden later, net voor de examens in het eerste middelbaar, onderging ik een nieuwe MRI waarop ze zagen dat mijn heup al voor 95 procent weg was. Alles is heel snel gegaan. Ik had avasculaire necrose, een zeldzame ziekte waarbij botweefsel afsterft door een verminderde bloedtoevoer. Je hebt dat in verschillende gradaties. Ik had alleen meteen de ergste.’

‘PAS SINDS 5 JANUARI MAG IK DEELNEMEN AAN OFFICIËLE WEDSTRIJDEN’

‘De zomervakantie begon voor mij op het krukken maar tegen het einde ervan, twee maanden later dus, zat ik in een rolstoel. Maar ik sport heel graag. Ik vind dat belangrijk. Ik hoop dat veel mensen mijn mening delen. Je moet iets doen dat je graag doet. Ik heb verschillende sporten uitgeprobeerd, onder meer tennis, wheelen (rolstoelracen), sitwake (een vorm van waterski die lijkt op wat ik nu doe. Ik doe dat nog altijd in de zomer met vrienden), ijshockey, om dan uiteindelijk bij het skiën te belanden.’

‘Ik zit in een LAB-school in Sint-Niklaas. Zij werken volgens het Scandinavisch systeem. De school is pas enkele jaren geleden gestart. Ze is perfect voor mij zodat ik mijn studies kan combineren met het skiën. Ik volg de richting wiskunde-wetenschappen.’

‘Bij Sofie, een vriendin van mijn mama, werden twee benen geamputeerd. Zij deed aan zitski en suggereerde dat ik het eens moest proberen. Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik ben er nu iets meer dan twee jaar mee bezig. Om aan officiële wedstrijden te mogen deelnemen moet je sowieso zestien jaar zijn. Vorig jaar kon het dus nog niet. Bovendien moet je een hele cyclus doorlopen, waarna bepaald wordt wat je beperking is en in welke groep je mag aantreden.’

‘Pas op 5 januari wist ik dat ik werd ingedeeld in LW12-1. Vanaf dat moment mocht ik deelnemen aan officiële wedstrijden. Ik kreeg anderhalve maand de tijd om aan de selectiecriteria te voldoen. Ik ben blij dat het gelukt is. Al mijn tegenstanders in Cortina heb ik ooit al wel eens gezien. Normaal zullen er een vijftiental skiërs aan de start staan. Sommige tegenstanders ken ik heel goed, anderen iets minder.’

‘In België train ik bij SnowWorld in Wilrijk. Nu, ik zit voor het merendeel wel in het buitenland zoals in Frankrijk, Oostenrijk, Italië en soms in Tsjechië of Slovakije. Dit jaar ben ik zelfs in Amerika geweest, een heel zotte ervaring. Dat kost allemaal veel centjes. Daarom zijn we op zoek naar sponsors. Ik kan mijn kansen op de Spelen moeilijk inschatten. Wanneer ik het goed doe ben ik vrij zeker dat ik een top tien-plaats kan behalen. Dat moet mogelijk zijn al hangt het natuurlijk af van het wedstrijdverloop.’

*WAAR VOLGEN? Er gaan geen Nederlandstalige journalisten naar de Paralympische Spelen. Uiteraard volgt www.sportinantwerpen.be Marte Goossen op de voet. Sporza geeft live-beelden van de openings- en sluitingsceremonie en de wedstrijden met Belgen via livestream. Van Franstalige kant gaan er journalisten van RTBF en één van La Dernière Heure/La Libre Belgique naar Cortina. RTBF geeft sommige wedstrijden op Tipik, andere via livestream.

Edwin MARIËN

Foto’s EM & RV