Loes Rönne wint marathons met ziek neefje in haar achterhoofd

SCHOTEN – In het najaar komt de marathon van Antwerpen er weer aan. Wie niet aan de start zal verschijnen is de winnares van vorig jaar: Loes Rönne uit Schoten. Zij loopt diezelfde dag in Amsterdam.

Maar Loes rent ook voor een nobel doel. Ze zamelt fondsen in, niet om zichzelf te sponsoren, maar voor het zoontje van haar zus, bij wie een hersentumor is vastgesteld. Ze loopt voor hem en het Kinderkankerfonds.

Rönne: ‘Ik was sowieso van plan om deel te nemen aan Antwerp Marathon. Ik had me al heel lang ingeschreven. In mei 2025 werd Charlie – het zoontje van mijn zus – gediagnotiseerd met een zeldzame en agressieve vorm van een hersentumor.’

‘Hij was toen bijna drie jaar. Je kan je voorstellen dat het best heftig was. Het werd vlug duidelijk dat het een heel onzeker, intens en lang traject ging worden.’

‘Ik heb dan in de zomervakantie – toen ik volop in mijn trainingen zat – besloten om de marathon aan hem te wijden. Ik heb een actie opgezet. Mensen konden vrijblijvend doneren. 50 procent ging naar het Kinderkankerfonds, 50 procent naar het gezin van mijn zus.’

‘Wie een gokje deed op mijn eindtijd kon prijzen winnen. Ik ben op zoek gegaan naar mensen die die prijzen wilden schenken en ook dat werd een succes.’

‘Heel wat bedrijven en ondernemingen gaven iets. Dat was echt wel zot. Je kon er bijvoorbeeld een wellness weekend op een Alpaca-boerderij in Hoogstraten winnen, een lactaattest bij Move More in Schoten, jaarabonnementen, een busreis naar de kerstmarkt in Düsseldorf, make up advies bij een studio van Esther Jacobs,… Het waren echt zotte cadeaus. Er waren uiteindelijk tien van dergelijke prijzen.’

‘We hadden een fenomenaal bedrag ingezameld: 14 625 euro. En zeggen dat dit op een heel korte tijd is gebeurd. De actie heeft maar drie weken geduurd. De toestand van mijn neefje is nog altijd zeer onzeker. Het blijft een moeilijk traject. Hij is ondertussen drie keer geopereerd en heeft al verschillende cycli van chemo achter de rug alsook bestralingen. Op dit moment zit hij in een nieuwe cyclus van chemo. Het blijft een moeilijke situatie. Enkele weken terug heeft hij in het ziekenhuis gelegen met hoge koorts. Hij had iets op zijn longen.’

‘Uiteraard was die marathon niet mijn eerste loopwedstrijd. Twee jaar geleden had ik ook al deelgenomen aan de marathon van Antwerpen. Toen werd ik tweede. Nadien ben ik nog sneller en beter geworden. Zes jaar geleden ben ik nog maar beginnen te lopen in volle lockdown. In het verleden speelde ik korfbal in Rijkevorsel, de gemeente waar ik ben opgegroeid.’

‘Ik heb dus altijd wel aan sport gedaan. Tijdens corona liep ik op training zes tot tien kilometer met het oog op mijn eerste halve marathon. In 2021 heb ik dan mijn eerste volledige marathon gelopen. Toen had ik al best een snelle tijd: 3u06’. Ik was meteen ‘vertrokken’. Ik ben blijven lopen. Mijn lief was mij en zichzelf een beetje aan het coachen. Hij heeft daar ondertussen echt zijn beroep van gemaakt.’

‘IK WIST HELEMAAL NIET DAT IK AANLEG HAD OM TE LOPEN’

‘Hij is kinesist van opleiding. Ik kan mijn eigen loopcarrière dankzij zijn coaching uitbouwen. Ik wist vroeger totaal niet dat ik een looptalent was. Anders was ik er wel eerder mee begonnen. In het begin had ik een atypische loopstijl. Gelukkig is die ondertussen fel verbeterd. Mijn lief coacht niet alleen mij en zichzelf maar ook anderen. Hij is zeer gepassioneerd door coaching en schema’s en doet dit heel onderbouwd.’

‘Hij maakt voor mij ook krachtschema’s. Ik ben altijd blessurearm gebleven. Ik loop dit jaar niet in Antwerpen maar wel in Amsterdam al vind ik dit heel dubbel. Mijn lief ging sowieso in Amsterdam meedoen. Hij is al zo vaak naar mij komen kijken. Toen hij zich ging inschrijven heb ik dat ook gedaan. Amsterdam is trouwens een hele grote marathon. De laatste jaren is die altijd heel snel uitverkocht. Daar is het een echte hype’

‘Ik heb nu twee keer in Antwerpen de hele marathon gedaan en één keer de halve. Voor mij is dat echt heel speciaal. Je loopt in je eigen stad. Je komt heel veel bekenden tegen. Als mijn lief in Amsterdam loopt, ga ik mee naar Nederland. Het is het minste wat ik voor hem kan doen. Moet hij om één of andere reden afhaken, dan zal het Antwerpen worden. Verder zie ik wel van jaar na jaar.’

‘Ik ben heel prestatiegericht. Ik ga ook weleens trailrunnen. Dat vind ik ook heel leuk en zelfs heel ontspannend. In hoofdberoep doe ik leerlingbegeleiding in een OKAN-school in Antwerpen. In bijberoep ben ik integratief therapeute of psychologisch consulente. Dat is vooral bedoeld voor jongeren tot 25 jaar. Ik probeer me ook te focussen op sporters.’

‘Eigenlijk doe ik dus drie ‘jobs’ wat wel pittig is om te combineren, zeker omdat ik altijd voltijds heb gewerkt in het onderwijs. Voorlopig lukt het maar ik weet dat ik soms moet uitkijken hoe ik de zaken doseer. Ik ga daarvoor echter niet op de rem staan in het sporten. Ik moet op tijd alles eens in de weegschaal leggen.’

We spraken Loes in de marge van de sportlaureatenviering in Schoten. Tijdens deze feestelijke avond werden 98 laureaten gehuldigd, afkomstig uit zestien verschillende sportclubs.

Een aantal atleten uit Schoten leverden mooie internationale prestaties. Zo kroonde Antonia De Laere zich tot Europees kampioen basketbal. Erik Vervliet behaalde de titel van vice-wereldkampioen en een derde plaats op het Europees kampioenschap artistiek biljart.

Daan Vandenhoeck werd vicewereldkampioen in zowel de U17- als U19-categorie in het korfbal. In het kyokushin karate veroverde June Stevens een derde plaats op het Europees kampioenschap, terwijl Ivy Stevens een zilveren medaille in de wacht sleepte.

Bart Aernouts werd gehuldigd voor zijn indrukwekkende carrière, waarin hij meerdere Ironman- en 70.3-wedstrijden won en zowel wereld- als Europees kampioen duatlon werd. Paul De Swaef (N-VA), schepen voor sport: ‘Sport verenigt mensen en zorgt voor vriendschappen voor het leven. In Schoten zijn we gezegend met bijna 70 sportclubs en meer dan 9 000 actieve sporters. Zonder hen zouden al deze mooie sportprestaties niet mogelijk zijn geweest.’

Edwin MARIËN

Foto’s Loes RÖNNE